Toen ik in Darwin was, ontdekte ik dat het niet veel anders was als thuis. Al die steden zijn zo vreselijk Europees. Maar goed toch leuk om er te zijn. Het is er overigens belachelijk warm. Tegen de 40 graden. Daar schrok ik wel van. Het is echt geen weer om te gaan werken. Verder heb ik er belachelijk weinig Aboriginals gezien. Ik ben overigens wel naar een Aboriginal Art Gallery geweest. Daar ontmoette ik een half aboriginal man. Hij deed me denken aan Mark Atkins. Hij leek er niet op, maar hij was ook half Iers. Ik weet alleen niet meer of het zijn vader of moeder was die Iers was. In ieder geval, hij was een groot artiest. Hij schilderde en had over heel Oz verschillende gallerijen. Zelfs in Europa. Toen ik vroeg of ik even wat didgeridoo's mocht uitproberen wilde hij me erg graag horen spelen. Hij was zeer enthousiast en vroeg me om de volgende dag terug te komen. Hij zou dan gaan schilderen en dat wilde ik natuurlijk wel zien. In ieder geval bleef ik die dag nog lekker even hangen en veel didgeridoo's uitproberen. Het was de eerste plek waar ik echt bijzondere didge's tegen kwam. Namelijk ik heb in Alice en in Darwin wel zoveel verschillende winkels gezien met didgeridoo's, maar ze waren allemaal heel touristisch. Dat beviel me niet echt. De verkopers waren ook voornamelijk blank en wilden maar al te graag laten zien dat ze goed konden spelen. Dat viel me dan vaak tegen, want ze wilden toch alleen maar heel snel spelen. Maar goed op deze plek kwam ik dus echte didgeridoo's tegen. Een aantal David Blanasi didges maar ook van dezelfde maker als waar Yothu Yindi gebruik van maakt. Ik kan nu echt even niet op de naam komen. Jeetje wat frustrerend. Ze waren wel zo mooi. Ik had er bijna een voor Erik gekocht. Een vriend van me, maar ik kwam er net op tijd achter dat er een lek in zat. Ik kon $50,- korting krijgen, maar ik durfde het niet aan. In ieder geval houd ik het even in mijn achterhoofd. OH JA!!!! Djalu was de naam van die andere didgemaker. Trouwens het blijkt dat ie ook nog een hulp heeft die samen met hem didges maakt. Misschien dus toch niet altijd zo heel erg echt, maar toch die ene is echt heel mooi. Dus Erik, als je dit leest laat me even weten wat jij ervan denkt. 

Goed, ik ben dus een dag later terug gekomen en ik heb deze ene man zien schilderen. Het was zeker de moeite waard. Hij was zeer gastvrij en hij kon zeker erg goed schilderen. Het bleek ook, dat doordat hij rondreist zelf, hij ook veel mensen kent. Zelfs Casey uit A-dam. Sorrie als ik je naam even niet goed schrijf hoor. Maar waarschijnlijk weet iedereen wel over wie ik het heb. Mark Atkins had hij ook al tot een broer gekozen en Alan Dargin geloof ik ook. Hij kende echt iedereen. Ook niet gek, hij kwam ook overal. Het aboriginal artiesten wereldje is ook maar klein. Goed, we waren een hele poos aan het praten en hij nodigde me uit om bij hem te komen eten die avond. Hij vertelde dat zijn familie had gejaagd die dag. We hadden dus om 7 uur 's avonds afgesproken bij de gallery, maar helaas, hij was al weg. Dat was overigens niet zijn schuld, want hij was gebonden aan het vervoer van zijn collega. Die had waarschijnlijk haast. In ieder geval had ie nog eens gezegd dat ik na mijn Kakadu toer nog maar eens langs moest komen. Dan kon ie me wat van zijn cultuur laten zien. Dat heb ik dus ook gedaan, maar hij zou pas Maandag terug komen en daar kon ik niet op wachten. Dat was namelijk de periode dat het iets slechter met me begon te gaan. Ik wilde als een gek naar Cairns.

Goed, ik heb deze kans dus misgelopen, maar wie weet komen er nog andere kansen. Overigens de naam van deze man was even te moeilijk om te onthouden, dus die kan ik helaas niet noemen.

Dan nu mijn Kakadu avontuur. Ik wilde niet naar Litchfield. Dat zou 4 dagen gaan duren en dat vond ik iets teveel van het goede. Er was namelijk helemaal niets. Geen winkels, geen gewone wegen, alleen maar natuur. Als je je dus wilde wassen kon dat alleen maar in een rivier.
Goed, ik ben de eerste dag naar een klein watervalletje geweest. Het was eigenlijk niet veel bijzonders, Het was dus ook niet iets om de naam van te onthouden. Het was meer bedoeld om na zo'n lange rit even lekker af te koelen. Het was er overigens nog best gevaarlijk daar. De stenen waren erg glad. Een van ons had dan ook een gat in haar kin gevallen. 's Avonds is onze gids dan ook met haar naar de dichtsbijzijnde dokter gegaan. 2 Uur rijden van onze campeerplaats vandaan. Ze waren dan ook pas laat terug. Ik zelf had ook een aantal schrammen opgelopen. Namelijk er was een diep gat in een rots. Daar kon je je in laten vallen. Het was net een soort natuurlijk gevormde put. Alleen als je daar in ging, kon je er niet uitklimmen. De enige manier om eruit te komen was onder water. Er zat een gat in de rotsen waar je doorheen kon zwemmen. Iedereen had het gedaan en ze zeiden me dat het helemaal niet eng was. Ik dus met mijn stomme kop ook geprobeerd. Toen ik eenmaal in het water zat, vroeg ik waar het gat was. Het bleek dat als ik onder water keek, ik het wel zou zien. Maar ik wilde niet zonder bril onder water kijken. Ik kreeg dus een duikbril. Het duurde een eeuwigheid voor ik die ophad en aangezien ik niet kon staan, was ik dus al behoorlijk moe toen ik nog moest duiken. Goed, ik ging dus duiken. Toen zag ik dat ik nog een behoorlijk eindje omlaag moest. Toen ik er was zwom ik door het gat. Ik raakte al wat buiten adem. Ik wilde niet te diep duiken. Ik bedoel hoe eerder boven hoe beter. Ik stootte dus ook nog eens mijn hoofd. Shit, dat was pijnlijk en ik kreeg al aardig zuurstofgebrek. Maar oke, het was maar een klein eindje omhoog. Ik heb het dus overleefd. Anders had ik dit jullie nooit kunnen vertellen :-) Nou, het viel achteraf qua diepte ook wel mee, maar omdat ik een beetje angstig was raakte ik gewoon snel buiten adem. Nu weet ik dus dat ik zoiets nooit meer moet proberen. Ik wil dus ook niet gaan duiken in Cairns. Is overigens ook erg duur. Heel misschien snorkelen, maar we zien nog wel.

Goed, de tweede dag. Op naar de eerste echte waterval. Jimjim Falls. In deze tijd van het jaar was het overigens niet echt een waterval. Het regenseizoen was namelijk nog niet echt begonnen. Toch een mooie plek om te zien en heerlijk om te zwemmen. Onze gids speelde overigens een behoorlijk potje didge (hij speelde al 7 jaar) en nam zijn didgeridoo mee. Het was iets te riskant voor mij, omdat de weg naar deze plek toe was iets te grillig en je had dus beide handen nodig om je vast te kunnen houden aan de rotsen. Na een potje te hebben gezwommen, was de gids naar een grot toegegaan en begon te spelen. Omdat we midden in een rotsig dal zaten was het dus een geweldig geluid. Ik ben er dus ook naartoe gezwommen. Ik vroeg of ik ook eens wat mocht proberen. Geen probleem. Maar helaas was het mondstuk loeigroot en kon ik er dus niet echt goed geluid uit krijgen. Het leek de gids verder ook niet echt te interesseren of ik wel of niet zou spelen. Een vreemde vogel was het. Later voelde ik me langs de kant ook behoorlijk eenzaam. Iedereen had het naar zijn zin, behalve ik. Ook al was het een mooi gebied om te zijn. Nou goed. We vertrokken weer. De volgende bestemming was Twinfalls. Dit was een echt schitterende waterval. En ik had de moed weer een beetje terug om er nog iets leuks van te maken. Deze waterval was overigens al lekker aan het vallen. Heerlijk, maar voordat je er kwam, moest je wel een behoorlijk eind afleggen. ZEMMEND! Echt vermoeiend. Daarom was het ook echt de moeite als je er eindelijk was. Heerlijk uitgerust en later naar onze overnachtingsplaats. Wat me overigens erg tegen gevallen was is dat onze gids over deze plaats absoluut niets te vertellen had. Geen dreamtime verhaal, geen verhalen over het ontstaan van het gebied. Echt jammer. Ik besefte dat ik toch wel behoorlijk was verwend toen ik naar Uluru was geweest met die andere gids. Hij was echt zo goed. Misschien kan ik nog wel eens iets meer vertellen over deze toer, maar dat komt dan nog. 

Goed, de laatste dag. We zijn naar de top van Twinfalls gegaan. Daar kon je naar beneden klimmen (met hulp want het was er erg stijl) en dan kon je van het uitzicht genieten en lekker afkoelen in het water. Maar aangezien ik nog niet dood wilde, :) heb ik een alternatieve route gekozen. Ik ben (als enige) een andere kant opgegaan. Lekker even afkoelen in het water en daarna naar een grot gegaan. De gids had me gezegd dat als ik daar ging kijken ik 100 verschillende rock art schilderingen zou vinden. Het feit dat ik alleen was, maakte dat ik niet al te veel risico wilde nemen en ik ben helaas niet hoog gegaan. Ik had niet al te veel tijd. Toen ik nog geen art had gezien ben ik naar de andere kant gelopen. Daar zag ik dat ik nog hoger moest, maar helaas had ik nog maar 10 minuten om terug te gaan naar de plek waar we afgesproken hadden. Helaas had ik dat dus gemist. Maar geen nood.  

We zouden in de namiddag een paar echte rotsschilderingen gaan bekijken. Het was het meest bekende art gebied van heel Oz. Ik heb er schitterende schilderingen gezien. Van onder andere de god van de bliksem en donder. (zijn aboriginal naam zal ik nog wel eens opzoeken) en vele anderen. Zodra ik thuis ben zal ik alles eens helemaal gaan uitzoeken. Het is echt heel boeiend. 's Avonds terug gegaan naar het hostel en voor het eerst sinds mijn vertrek uit Nederland had ik weer eens echte frietjes gegeten. Ze worden hier alleen Franse frietjes genoemd, net als bij de Mac, maar deze waren groter. Heeerlijk!!!

In het hostel voelde ik me echt weer opbloeien. Ik wilde graag naar Cairns, maar de mensen in het hostel waren echt heel aardig en ik heb het er erg naar mijn zin gehad. Ik heb overigens in hartje stad nog een boom vol Possums gevonden. Echt raar. Het was niet eens in het echte wild.  Maar goed deze dieren waren dan ook erg gewend aan mensen. Ik ben dus maar meteen met een Possum op de foto gegaan toen ik hem aan het voeren was. Heel lief. En verrassend groot. Ik dacht dat het een soort ratten waren, maar ze zijn zo groot als een kat. Ze lijken alleen meer op een soort reuze hamster met staart en koala pootjes. Moeilijk te omschrijven.

Ook nog een dag met een paar Nederlanders naar een Krokodillen Show geweest. Ze lieten de beesten naar hun eten springen. Echt spectaculair.

Oh ja, ik vergeet bijna te vermelden dat ik ook nog tijdens een boottocht in Kakadu een paar in het wild levende zoutwater krokodillen heb gezien. Mooie natuur, met ontzettend veel vogels.

Helaas moet ik het hierbij laten. Mijn David Hudson avontuur komt nog, zoals beloofd.

xxx Ceetje!